Xa entrada a crise iniciamos Dale Vuelta-Bira Besta Aldera como unha reflexión-provocación colectiva sobre o decrecemento, o cal anunciabamos como a saída á devandita crise precisamente porque ela quedou fraguada nas caldeiras do malgaste sendo os límites do planeta os que son e, polo tanto, sostendo a inxustiza e a desigualdade para a maioría da poboación que, por eses mesmos límites, nunca alcanzaría o benestar, mentres unha elite podería seguir crecendo en malgaste consumista e o resto suspirando por alcanzalo. As denuncias sobre a desigualdade planetaria, a depredación da natureza e o desmonte intencionado das conquistas sociais e laborais sintetiza, entre moitos matices, a mensaxe decrecentista polo que se propón decrecer e repartir os recursos equitativamente, nunha opción clara e definitiva para que o planeta non se esgote e poida dar acubillo ás xeracións futuras.
Lonxe de quedarnos só na crítica e denuncia, desde Dale Vuelta-Bira Besta Aldera abriamos a porta a posicionamentos propositivos viables. Entre eles, a actitude de coherencia persoal, porque nada cambia se quen propón o cambio non o plasma na súa vida persoal; a repartición do traballo, traballar menos para traballar todos como a mellor e máis eficaz solución fronte ao paro; iniciativas de transición como a que se está cocendo na Txantrea; e todas esas prácticas, públicas ou máis ocultas, que configuran a micropolítica e ante as que todos si somos responsables: relacións humanas, económicas, de lecer, laborais… próximas e nas que todos participamos e que configuran o noso universo cotián.
A crise seguiu avanzando, pillando por sorpresa aos que a anunciaban cíclica como outras e para regodeo das forzas dominantes que, con intencionalidade milimétrica, foron deseñando con axenda oculta a liquidación da sociedade de dereitos e os seus posibles avances co pretexto da débeda, a presión dos mercados e a nota das axencias de calificación.
O vocabulario posto en circulación co gran aparellamento dos medios de comunicación, acompañando ás políticas que se nos veñen impondo, non deixa de insistir en: “medidas dolorosas”, “tarefa ingrata”, “redución orzamentaria necesaria”, “esforzos adicionais colectivos que terán a súa recompensa”, “recortes de dereitos para asegurar os dereitos” (glup!), “austeridade”, “redución”…, parece coma se unha parte do discurso decrecentista fose posto en marcha ou que talvez xa está a ocorrer o que se anunciaba como “decrecemento traumático”.
Doutra banda, fronte a estes posicionamentos de recortes programados, sitúase como única alternativa oficial a posición de promover o estímulo, a protección e o crecemento para que con iso poida abrirse a senda da recuperación. Esta parece ser a alternativa que un sector da esquerda está a propor ademais da socialdemocracia co novo presidente francés á cabeza.
Austeridade ou crecemento parecen ser os únicos posicionamentos que se contemplan no espazo político e económico oficial que pretende darlle a volta á crise reproducindo as mesmas causas que a provocaron.
Vivimos un momento crucial e a situación merece unha reflexión colectiva que incentive o compromiso e participación, antes que sexa tarde, en todos esoutros espazos en que se denuncian os desmáns e se comparten as propostas (mobilizacións, folgas, oposición aos desafiuzamentos, 15-M, plataformas sindicais-sociais…):
-Non merecería a pena profundar no significado do que está a ocorrer desde o prisma decrecentista; é dicir, desde a repartición e equidade dos recursos que deben protexerse para a súa sustentabilidade no futuro, simplemente porque é a única saída xusta e sen exclusión?
-Non deberiamos darlle a volta ás linguaxes e o que encerran? E tamén desde o decrecimiento facer unha lectura da proposta de austeridade que esconde o máis flagrante atentado á liberdade así como aos dereitos conquistados nos últimos decenios? Non será que baixo o suposto de esforzos e sacrificios estea a prepararse un camiño con intencións ocultas para quitarse do medio a democracia e os redutos de control cidadán sobre as decisións que determinan a súa vida?
Os que estamos convencidos da importancia do decrecemento seguimos afirmando que é a única opción xa que nela áchase a única mensaxe que pode emendar a plana ao futuro: a solidariedade como actitude política e como unha opción pola vida (incluíndo todos os seres vivos) que debe construírse sobre o suposto primordial da repartición equitativa dos bens e as obrigacións entre todas as persoas e todos os pobos da terra.
Fonte: Diario de Noticias
Arquivado en: Economía solidaria e social,Novas
