Os economistas tamén se indignan

Catro académicos franceses triunfan cun manifesto que propón solucións alternativas á crise económica

Tras a indignación, chegan as propostas. Stéphane Hessel, o ancián que conseguiu incendiar o mercado literario francés con ¡Indignaos! dixo que aspiraba a que o seu popular folleto lograse incitar ao lector a “apoderarse de novo do seu destino”, ideando alternativas ás follas de ruta trazadas polos seus gobernantes.

As primeiras solucións chegan da man de catro prestixiosos académicos franceses, xurdidos de horizontes teóricos distintos pero cunha vontade en común: demostrar que, no que a política económica refírese, outro mundo segue sendo posible. A imaxinación ao poder contra a fatalidade neoliberal.

Máis que indignados, os economistas dinse despavoridos polas solucións que os gobernos europeos teñen atopado até o momento. “A crise non debilitou a dominación dos esquemas de pensamento que orientan as políticas económicas desde hai 30 anos”, constatan no seu Manifiesto de economistas aterrados, que agora publica en España a editorial Barataria.

Durante o outono pasado, colgaron este manifesto en internet. En poucas semanas, asinárono máis de 3.000 persoas, principalmente xurdidas do mundo universitario, que se sumaron ao catro autores, Philippe Askenazy, Thomas Coutrot, André Orléan e Henri Sterdyniak. O interese sen precedentes por un texto apto para todos os públicos, pero de perfil técnico e especializado -“ao seu lado, Stéphane Hessel ten un aire poético”, dixo con sorna Libération- incitoulles a publicar este diagnóstico trufado de propostas e distribuílo nas librarías de todo o país a un prezo reducido, seguindo unha estratexia similar á do seu ilustre predecesor.

En 50 páxinas, os economistas aterrados percorren dez “falsas evidencias” derivadas das solucións do neoliberalismo, que os autores definen como unha doutrina política e non económica, sempre “ao servizo dos intereses privados”. “Os gobernos europeos, xa sexa por cegueira ou por cinismo, apresúranse a levar ao extremo as medidas neoliberais antes de que os cidadáns se acaben de convencer do seu absoluto fracaso e decidan rebelarse contra elas”, opina Philippe Askenazy.

Opóndose a múltiples ideas recibidas, o manifesto denuncia que os mercados financeiros non se autorregulan, como nos fixeron crer os valedores da dogma neoliberal. Para os autores, o mercado tampouco é sempre favorable ao crecemento económico, nin actúa como un bo xuíz respecto da solvencia dos estados, por moito que así o apunten as axencias de cualificación. Entre as solucións, propoñen regular de forma ríxida os mercados e as actividades dos seus actores, proscribir a especulación para evitar as burbullas e os cracks, así como crear unha axencia pública de crédito e moderar a remuneración dos traders.

O insistente refrán sobre a restrición do gasto público como único salvavidas para Estados ao bordo da bancarrota tampouco convence aos autores: as prestacións sociais ven gravemente amputadas, mentres o paro e a precariedade instálanse no horizonte. Como solucións alternativas, citan o mantemento da cobertura social a través dun modelo fiscal altamente redistributivo, coa creación de novos impostos para as grandes fortunas.

“Os gobernos din non ter marxe de manobra e sinalan indirectamente ás institucións internacionais como responsables dos plans de recorte”, analiza Askenazy. “O que se nos esconde é que non todas as organizacións ditan o mesmo. A OIT, por exemplo, fai unha análise oposto ao da OCDE. O problema é que non ten ningún poder”. Precisamente, o manifesto pon en cuestión o papel da UE e pide esforzos en dirección ao federalismo. “Europa arríscase a volver á situación dos anos sesenta, cun par de países motores e unha maioría de estados subdesenvolvidos, entre eles España”, opina o autor.

A dúbida do lector escéptico ou conformista é que, con plans de aforro en vigor en media Europa, poida que sexa tarde para rebelarse. “Nunca o é. O pobo decidirá nas urnas”, responde Askenazy. E nos países onde nin a dereita nin a esquerda queiran presentar alternativas ao neoliberalismo?  “O noso obxectivo é demostrar que esta non é a única solución lexítima e facer presión para que algún partido se atreva a tomar outro camiño”, apunta Askenazy, coas presidenciais francesas do ano próximo á vista, nas que aspira a convencer ao Partido Socialista. En España, recoñece, será “un pouco máis difícil”.

Fonte: Público
Advertisements

Unha resposta

  1. […] Os economistas tamén se indignan fiaregz.wordpress.com/2011/03/11/os-economistas-tamen-se-ind…  por Socram hai 2 segundos […]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: