A industria militar crea moitos postos de traballo?

Autor: Xavier Bohigas, 6 de xuño de 2011

Fonte: Centre Delàs

O argumento habitual para xustificar a industria militar, fronte ás críticas de grupos pacifistas e antimilitaristas, é a creación de riqueza e a xeración de moitos postos de traballo.

É sabido que a industria militar, sobre todo a estadounidense, xera grandes beneficios económicos. Beneficios con todo, que só van parar a mans dos respectivos directivos e investidores. Pero, que esta actividade industrial teña enormes beneficios económicos, non invalida que sexa unha actividade criticable desde o punto de vista ético. En canto á creación de postos de traballo quixemos dar a coñecer algúns datos interesantes.

A industria militar sostense grazas aos encargos que lle fan os diferentes gobernos, que son os seus clientes principais. Lembremos que o gasto militar dos estados é unha parte moi importante dos respectivos orzamentos. Por tanto, é lícito que a cidadanía se pregunte se este gasto está xustificado e se, realmente, lle reporta o suposto beneficio da creación de postos de traballo.

Para responder esta pregunta, é interesante coñecer os resultados dun estudo realizado en 2007 por Robert Pollin e Heidi Garrett-Peltier, do Departamento de Economía da Universidade de Massachussets (1). No artigo avalíanse os postos de traballo que se xerarían se se investise, en EEUU, 1.000 millóns de dólares en seis ámbitos distintos: gasto militar, redución de impostos (que, segundo os autores, implica un aumento do consumo privado), sanidade, educación, transporte público e construción dirixida á ambientalización das casas e reparación de infraestruturas.

O estudo está realizado unicamente desde o punto de vista económico e non entra, na súa formulación, en ningunha consideración ética ou política que podería sesgar o resultado. Para realizar este estudo os autores aplicaron un modelo de análise económica desenvolvida por primeira vez por Wassily Leontief (2) , que recibiu o premio Nobel de Economía en 1973.

O resultado é abafador. Investir 1.000 M$ en calquera das cinco alternativas civís xera máis postos de traballo que un investimento igual no sector militar. As diferenzas non son despreciables. Se o investimento se realiza no sector sanitario ou na rehabilitación de vivendas, xérase un 50% máis de postos de traballo que no caso de investir no sector militar. Pero se o investimento é no sector educativo ou no transporte público xéranse máis do dobre de postos de traballo, en ambos os casos, que o mesmo investimento no sector militar.

Este estudo tamén fai un cálculo do salario medio dos postos de traballo xerados ao investir en cada unha do seis alternativas mencionadas. O salario máis alto obtense no caso de facer o investimento en educación, seguido polo correspondente en defensa, sanidade, rehabilitación de vivendas, redución de impostos e finalmente transporte público. Hai que engadir con todo, que aos postos de traballo creados neste último caso, corresponderíalles un salario medio por encima do que os autores chaman “mínimo para unha vida decente” e que a maioría dos salarios estarían entre 32.000 e 64.000 dólares ao ano. Para valorar este último resultado non debemos perder de vista que os salarios en EEUU son bastante diferentes aos nosos.

Este non é o primeiro estudo destas características. Xa en 1961, o citado profesor Leontief demostrou que a redución do gasto militar provocaría evidentemente unha redución de postos de traballo neste sector, pero crearía noutros sectores o dobre dos postos de traballo perdidos (é dicir un resultado moi similar ao que estamos a comentar). Tamén na década dos 80, Melman (3) demostrou que dirixir unha parte do gasto militar a fins civís produciría beneficios tanto no número de postos de traballo como na produción. E Medoff, tamén na década dos 80, deduciu que gastar en educación, sanidade, infraestruturas e construción era máis rendible respecto da cantidade e calidade dos postos de traballo xerados, que a mesma investimento no sector militar. Con independencia dos nosos posicionamentos éticos e políticos, podemos afirmar que os investimentos en educación xeran máis traballo e de mellor calidade que se o investimento é de carácter militar. Co cal podemos facer unha pregunta aos nosos gobernantes: porque non redireccionan unha parte do gasto militar en educación? Se o fixesen conseguiriamos crear postos de traballo novos, mellor pagos e ademais (non contemplado na análise económica) melloraría o nivel de formación da poboación.

(1) Robert Pollin and Heidi Garrett-Peltier; The Ou.S. Employment Effects of Military and Domestic Spending Priorities. Working Paper Series, Number 151. Political Economy Research Institute. University of Massachusetts, October 2007.

(2) Wassily Leontief; Input Outout Economics, 2n ed. 1986. New York. Oxord University Press.

(3) Seymour Melman; The Demilitarized Society: Disarmement and Conversion. 1988. Montreal. Harvest House.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: