Manfred Max-Neef: O mundo en rumbo de colisión

Manfred Max-Neef (1932) economista e ambientalista chileno, gañador do Premio Nobel Alternativo de Economía (Right Livelihood Award) e autor de Economía Descalza e Desenvolvemento a Escala Humana, 2 obras transcendentais á hora de resumir o seu pensamento que segue claramente as liñas do Small is Beautiful do economista inglés Schumacher.

Max-Neef foi membro do Consello Asesor dos Gobernos de Canadá e Suecia para o Desenvolvemento Sustentable, e candidato independente á Presidencia da República de Chile en 1993. Entre os anos 1994 e 2002 foi reitor da Universidade Austral de Chile. Actualmente é profesor de Economía Ecolóxica da Universidade Austral de Chile. Está considerado como “Un dos sabios do noso tempo” e “Un dos 50 líderes mundiais en sustentabilidade”.

A súa Hipótese do Limiar, sostén que a partir de determinado punto do desenvolvemento económico, a calidade de vida comeza a diminuír; transformando a felicidade relativa das persoas en soidade e alienación. É por iso que a procura de Max-Neef son propostas para a posta en práctica dun desenvolvemento á nosa escala, dunha economía que roce a terra, baseado na idea de que “na natureza, todo sistema vivo crece até un certo punto no que detén o seu crecemento, pero non detén o seu desenvolvemento. O desenvolvemento pode seguir infinito, pero o crecemento non”. Max-Neef é un pensador pragmático que busca con sensatez un desenvolvemento sustentable, sinxelo e palpable, antes que a especulación desmedida que non recoñece límites na súa ambición.

O vídeo que nos convoca, da súa conferencia na Universidade Internacional de Andalucía titulada “O mundo en rumbo de colisión” (baixo a convocatoria Luzes Diálogos en La Rábida), é unha clase maxistral das relacións entre economía e medio ambiente, plasmada coa enerxía de quen viviu de maneira contundente en consecuencia aos seus credos e non só existido entre automóbiles, xornais, frigoríficos e aspiradoras, como di Thoreau. Deliciosas son as súas palabras finais (que transcribo) a partir do minuto 52′, onde se refire aos típicos, cariñosos e daniños consellos paternales achega do encaramiento da vida:

“A miña conclusión a estas alturas, de 77 anos de acumulada mocidade, é que (…) se viven toda a vida facendo o que lles convén, é unha vida bastante miserable. Vostedes non teñen que facer o que lles convén, vostedes teñen que facer o que teñen que facer. Iso é o único que lles dará a satisfacción cando cheguen a vellos… ser consecuentes consigo mesmos. (…) A xente que sabe exactamente para onde vai, é a que nunca descobre nada, porque se dá o que chamo a obsesión do punto fixo: estou aquí e teño que chegar alá, e en consecuencia, todo o que hai entremedio percíbese como obstáculos que deben ser superados (…) E é neses presuntos obstáculos que está toda a aventura da vida. Entón pásoma con anteolleiras nunha vida pobre. O consello é derivar en estado de alerta, e derivar non é deixarse levar pola corrente.”

Fonte: Vimeo

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: