Acción directa por unha banca ética. “Na loita non hai atallos”.

Autor: Marcos Rebollo Fidalgo.

A loita contra a crise-estafa ten un obxectivo claro: a banca tradicional. Cada vez máis colectivos súmanse á protesta contra as entidades non democráticas que mandan na democracia e, á vez, propoñen unha banca ética que vele por unha economía real para a cidadanía.

Baixo o hashtag #dibumeeting, os “toqueadores” a Bankia preparan a acción do vindeiro 9 de maio con irónicas chiscadelas contrapublicitarias.

En 2007, mozos do Colectivo Situaciones (afin ao grupo V de Vivenda que coa súa No tendrás casa en la puta vida puxo a primeira semente da Plantaforma de Afectados pola Hipoteca -PAH-) invadiron un almacén de IKEA en Barcelona. Baixo a consigna ¿Qué república, qué independiente, qué casa? pasáronse a mañá guerreando con almofadas, comendo e botando a sesta. A acción bebía da sociedade do espectáculo, o manifesto situacionista de Guy Debord que tanto influíu ao Maio do 68, unha mestura de marxismo antiestalinista e anarco-surrealismo que, na práctica, concretábase na creación colectiva de situacións para criticar o sistema.

Moito deste espírito lúdico-indignado recóllese en accións contra a estafa dunha banca, a española, rescatada co diñeiro dos recortes. E Bankia (ese buraco baleiro que funciona como perfecta metáfora do saqueo español) é unha das dianas máis visibles para a intervención directa. Desde a arte flamenca en sucursais bancarias do colectivo Flo6x8 (o seu bulería Bankia, Pulmones y branquias acumula en Youtube 1,1 millóns de visitas) ao Toque a Bankia, unha acción planificada para o 9 de maio que só en Facebook gusta xa a 4.170 persoas.

G.I.L.A., “activismo cutre-vándalo” nado á calor do 15-M, foi o primeiro “en namorarse desta iniciativa”, que o colectivo Hacktivistas comezou a idear no verán de 2012. Para que expliquen a acción, quedamos na marabunta (un combativo café-libraría de Lavapiés cuxa tranquilidade vespertina contradi o seu nome) con tres integrantes deste grupo madrileño e clandestino (ao que xa lle saíron spin-off en Tenerife, Huelva e Barcelona). E por aquilo da clandestinidade, prefiren chamarse, por exemplo, Gila1, Gila2 e Gila3.

“É o momento de pasar á acción contra os bancos”, comenta Gila1. “O outro día vimos como un post virábase moito máis que outros. Será pola hora? E, que bah! Era polo contido, que dicía: Tanto tempo mirando cara atrás nos caixeiros por se nos roubaban e resulta que hai que mirar cara adiante?. O grupo, formado por unhas 16 fans do humorista español (“contactáronnos os seus descendentes e encantáronlles as nosas accións, até se apuntaron a algunhas”), xa actuara contra os bancos nas súas intervencións máis soadas (que lanzan en Twitter, fan na rúa e verten á rede), como #tubasuralbanco (un chamamento durante unha folga de lixos para que a xente deixase as súas bolsas á entrada de sucursais) ou a #operaciónlolaflores, “unha acción de rescate directo á banca amadrinando caixeiros”. Que a Faraona pediu unha peseta a todos os españois cando Facenda pillouna? Pois G.I.L.A. pediu deixar un centimillo pola ranura onde sae o diñeiro. Ideouse para a última folga (14-N), “aínda que se seguen facendo lolas”. Gila3 precisa: “Foi unha acción clásica de piquete pero lanzada doutra forma, no canto de petar caixeiros encapuchados”. E Gila2 asente: “Divertida e fácil, que o poida facer a miña avoa”.

Outras accións do colectivo G.I.L.A.: entregarse á policía, decorar bolardos de Madrid coas mallas das Pussy Riot ou deixar o lixo nos bancos, que inspirou a outro grupo en Portugal.

O mesmo ánimo preside Toque a Bankia. “A intervención será pacífica, creativa e baseada no cansinismo”, comenta Gila1, sorrindo ao lembrar que tras a acampada de tres meses coa PAH xunto á oficina central de Bankia, na madrileña rúa Celenque, alguén dixo: “estes de o 15M son pacíficos, si, pero tan pousados!”.

Toque a Bankia é moitas cousas (folga dirixida, apechusque situacionista, mercadotecnia de guerrilla, ataque presencial DDoS -de denegación de servizo, o método usado por Anonymous-), pero para explicalo sinxelamente trátase de colapsar, “con risco cero”, as súas 2.700 oficinas o próximo 9 de maio, acto inaugural para a semana do 2º aniversario do 15M dentro do Maio Global. Os seus obxectivos? O tres da PAH (paralización de desafiuzamentos “en Madrid, o 80% execútaos esta entidade”, dación en pago retroactiva e aluguer social), ademais da devolución das preferentes (300.000 estafados, dío até a CNMV), auditoría cidadá da súa débeda e nacionalización real da entidade.

O proceso é sinxelo e volverase a repetir até conseguir os obxectivos. Hai que entrar na  web de código aberto (poderase utilizar para outras accións) que xeolocaliza a túa oficina máis próxima. Ao redor dela hai un foro para discutir accións que formen colas tan longas que a xente pase de entrar. Exemplos? Os tres improvisan: “Cambiar céntimos por euros contándoos un a un, desvanecerse, quedar bloqueado na porta, que che lean os 17 folios de comisións para abrir unha conta porque non trouxeches as lentes ou preguntar ‘que tal o ERE?’ e volver á fila como un indio… En fin, que renda a creatividade!”.

A falta de 16 días para a acción, se han ir apuntando cada vez máis grupos, como a PAH,  ADICAE (colectivo que defende a usuarios de bancos e caixas) ou a Plataforma pola nacionalización da banca de Attac. A difusión está a ser frenética nas redes, pois para que a acción teña éxito ten que ser masiva. “Con 100.000 persoas tombamos Bankia”, emociónase Gila3. Por agora, a actividade nos foros da web está a ser máis alta en zonas rurais que en grandes urbes, o que concorda coa súa hipótese de partida, que a ferramenta “permitiría conectar a xente sen redes activistas previas”. E para os que teñan vergoña, prefiran o clickactivismo ou non poidan escaparse do traballo esa mañá, tamén está a opción de chamar por teléfono: sacaron unha app para Android cos teléfonos de atención ao cliente de todas as sucursais.

O reto, engade Gila2, é “apropiarse da gramática do poder para sabotearla. O ideal sería que non se distinga ao típico pesado do saboteador”. E Gila1 conclúe: “As ideas están en todas as cabezas. O grupo contrapublicitario Adbusters planea algo parecido contra Goldman Sachs e xente de Occupy Wall Street pediunos usar o código da web”.

Cartaz da campaña ReMueve tu dinero, que organizan 27 colectivos de todo o Estado.

Ao norte do país, en Portugalete, responde o teléfono Álex Corrons, 31 anos, xornalista e fundador de YoNoPago, un grupo de 15 persoas sen caixa de resistencia e con 26.600 seguidores en Facebook que participará o vindeiro xoves 25 de abril na acción Asedia o Congreso da Plataforma En Pie, e que montou campañas contra o euro por receita, para non pagar peaxes en autovías e no metro (ante a subida de taxas) ou que avogan pola insubmisión fiscal “cos gastos que non contribúen ao ben común, como os militares ou a débeda”.

Pero estes días, a campaña desobediente que lle rouba a Álex horas de soño é ReMueve tu dinero, unha acción elaborada por 27 colectivos que se desprega en dúas fases. 1ª) Que a xente venda as súas accións, cancele contas e fondos de investimento ou de pensións. 2ª) Que ingrese os seus aforros na banca ética e cooperativa, “entidades que traballan por unha economía real e produtiva”, como Coop57 (servizos financeiros solidarios), Som Energia (enerxías renovables), CASX (autofinanciación social en rede), Oikocredit (banca ética dos Países Baixos) ou Fiare (unha entidade europea que a partires de finais de 2013 ou comezos do 2014 aceptará contas correntes). Na web da campaña debullan as malas prácticas de 20 bancos, como o BBVA (o que máis inviste en produtoras de armas prohibidas), Santander (que pechará 700 oficinas e prestou 700 millóns de € a fabricantes de armas nucleares) ou La Caixa (que expón un ERE que afectará a 2600 persoas e prestou a Urdangarín e a infanta 4 millóns de € para o seu palacete de Pedralbes). Na lista non se salva nin ING que, por exemplo, posúe accións da petroleira Total, colaboradora coa ditadura birmana.

“Moitos protestan contra bancos e logo teñen o diñeiro nesas oficinas. Por que, se son uns chourizos?”, pregúntase Álex. El mesmo responde: “Contan co descoñecemento e a comodidade da xente. Hai que loitar contra o mantra de que nunca crebarán e contra a imaxe que se fabrican coas súas campañas publicitarias e os seus agasallos en plan, abra unha conta aquí e regalámoslle unha tele de plasma. É un bombardeo continuo. E o asunto entronca co eterno dilema entre unha sociedade individualista ou unha cooperativista, solidaria, cunha mirada global. Ensínannos desde chiquitos a competir e non a compartir, un valor ausente pero que aos poucos vai florecendo”. Por iso defende ReMueve tu dinero, unha campaña “de transición para ir construíndo unha economía alternativa” que escape a este caos que Álex resume nunha frase contundente: “A gran estafa é que o diñeiro non existe. A débeda mundial é 24 veces a masa monetaria. E é imposible multiplicar o crecemento por 24”. “Por iso”, conclúe, “o obxectivo desta campaña é concienciar á xente, cavar ocos e gretas no Sistema, que se engrasa co noso diñeiro”. E non é ningún iluso, sabe que quizá non cheguen a recadar o medio millón de euros que o activista Enric Durán (alias Robin dos bancos) expropiou nos anos do sobreendeudamiento a 39 entidades, pedindo préstamos que non devolveu para financiar proxectos anticapitalistas. Pero todo suma. O camiño é longo. E, como di a ecofeminista Yayo Herrera, “na loita non hai atallos”.

Fonte: Periodismo Humano.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: