Cinco miradas feitas de moitas miradas sobre a economía feminista

IV_congreso_economia_feministaDurante tres días as dependencias da sede universitaria Pablo de Olavide en Carmona sobordaron. O IV Con­greso de Economía Feminista incluíu as iniciativas feministas que se están articulando desde os movementos sociais e outras lares. Recollemos algunhas.

Fondos de Mulleres: Calala

Os fondos de mulleres son unha iniciativa internacional para recadar de forma colectiva recursos económicos e redistribuílos entre colectivos de mulleres que traballen pola transformación social desde unha perspectiva feminista. Xurdiron nos anos 80, en Estados Unidos e algúns países de Europa, como unha maneira de apoiar iniciativas políticas e sociais feministas. Nos noventa proliferaron en países latinoamericanos (México) e asiáticos (India ou Nepal).

Existe unha Rede Internacional de Fondos de Mulleres (INWF) para fomentar a solidariedade e redistribución internacional de recursos económicos. Así poden apoiar iniciativas máis aló das fronteiras, con independencia das institucións. Con esta filosofía, a Fundación Calala, con sede en Barcelona, é a encargada de xestionar os fondos de mulleres no ámbito estatal. O seu obxectivo é promover o liderado e o empoderamiento de mulleres latinoamericanas, caribeñas e do noso Estado. Durante este ano, Calala está a apoiar tres iniciativas en países de Centroamérica e a distintos colectivos de persoas migrantes. No congreso faláronnos de útiles financeiros desde o feminismo, como compartir recursos e como destinalos a proxectos de mulleres que adoitan quedar excluídos da finaciación.

Economía solidaria: Mercado Social de Madrid

A división sexual do traballo, a despolitización dos coidados, as relacións de poder, o conflito entre a vida e o capital… Estes son problemas que fixo visibles a economía feminista e que tamén hai que resolver na chamada economía solidaria. Como as entidades da economía solidaria comprométense con criterios de democracia ou de sustentabilidade ambiental e fanos públicos nos balances sociais viamos como unha oportunidade facer explícitos tamén criterios feministas. E levamos este debate ao congreso. Para non debater en abstracto partimos dunha experiencia concreta, o Mercado Social de Madrid: unha rede de intercambios de bens e servizos que aglutina proxectos de autoemprego (cooperativas e outras formas xurídicas), de aforro e investimento ético e tamén a persoas consumidoras que comparten uns criterios éticos. E puxémonos a pensar colectivamente como enriquecer estes criterios con estas preguntas: Como favorecemos as relacións de intercooperación fronte ás de competencia? Como poderían ser os compromisos de sustentabilidade da vida nas entidades? Que necesidades estamos a resolver? Como favorecemos a conciliación entre as nosas vidas privadas, profesionais e activistas? Que comúns poden xestionarse na economía solidaria? Como facemos que os nosos produtos e servizos cumpran os criterios de calidade e sexan tamén accesibles? Como pomos en valor e distribuímos os traballos de coidados? e como distribuímos os liderados públicos?

Benestar público: Fundación de los Comunes

Desde o grupo de estudos Buena Vida, da Fundación de los Comunes, o obxectivo é, por suposto, defender os servizos públicos fronte á súa privatización, é dicir, opornos radicalmente a que a obtención de beneficios para uns poucos se poña tamén por diante das prioridades básicas e inalienables da poboación como o acceso á saúde e á educación. Pero xa que estamos en crise, a nosa proposta sería aproveitar a ocasión para non pechar en falso as posibilidades de profundización democrática que esta abre. Trataríase, por tanto, de impulsar unha sorte de reinvención das institucións do benestar público-estatais en pos dunhas institucións públicas do común. Estas últimas serían de propiedade común e inalienable, de acceso verdadeiramente universal, sustentables e, sobre todo, democráticas. Unhas institucións que farían realmente do benestar ou do sostén da vida o eixo articulador da organización social, demanda básica e radicalmente democratizadora impulsada desde hai décadas polo pensamento e as prácticas feministas.

Desobedecer a débeda: Feminismos Sol

Queremos avanzar no marco interpretativo da débeda e para iso pensamos claves feministas que nos axuden a situarnos nunha posición non victimista nin culpabilizadora. Un lugar de responsabilidade que non nos neutralice, que nos dispoña a desobedecer como suxeitos con capacidade para actuar e transformar.

Entendemos que a nosa complicidade co endebedamento responde a dúas dimensións. A dimen­­sión material fálanos da maquinaria tramposa da financiarización pública, privada e dos fogares. Ao mesmo tempo, apunta os lugares que amortecen os recortes salariais e das políticas públicas, tamén algunhas estratexias de mantemento da vida fose do mercado. Vinculada a esta, a dimensión subxectiva remítenos á nosa constitución como seres inacabados, necesitados de referentes morais que, no noso tempo, articuláronse como mecanismos de control individualizado. Estes organizáronse en modelos éticos sexualmente diferenciados, atendendo á construción simbólica heteronormativa das identidades. E no camiño do seu logro, o capitalismo abriu unha vía de consumo de obxectos (casas, coches, móbiles, viaxes, etc.) e ideais (amor, amigas, sexo, etc.), que se converteu nunha dinámica insaciable.

Conciliación: PIINA

Os sistemas de permisos están deseñados baixo unha óptica patriarcal e poden reforzar o rol de coidadoras das mulleres, advírtennos as compañeiras da Plataforma polos Permisos Iguais e Intransferibles por Nacemento e Adopción (PIINA). A súa proposta de reforma lexislativa é que os permisos de paternidade e maternidade sexan intransferibles, de igual duración, coa mesma parte obrigatoria e pagos ao 100%. “Isto vai á base da división sexual do traballo”, expuñan nun dos talleres, “porque se favorece unha verdadeira repartición dos coidados, a corresponsabilidade“. Como sempre, o debate colectivo complexizou e aderezou o debate. Máis aló dos instrumentos de conciliación do mercado laboral, falouse da importancia dos servizos públicos universais e de calidade relacionados cos coidados. Tamén se mencionou a educación. “Eu non quero convencer, quero que se lexisle“. As compañeiras de PIINA son implacables.

Fonte: Periódico Diagonal

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: