A economía solidaria, unha ferramenta eficaz contra o saqueo xeneralizado

Lugar da noticia:  Amayuelas

Por Enrique del Río, Jeromo Aguado e Raquel Ramirez

Vivimos nun período onde a contorna que nos rodea está infectada de informacións sobre os escándalos de corrupción por parte daqueles que en teoría foron elixidos para administrar os bens públicos (que son de todos), en beneficio de toda a poboación para mellorar a súa calidade de vida, evitando o aumento das desigualdades sociais e económicas.

Ante este panorama de abuso de poder en beneficio propio, de falta de escrúpulos morais por parte daqueles que deberían ser exemplo do contrario, de perda de valores éticos, universais e positivos mentres hipocritamente predícase o contrario, convén non perder moito tempo en lamentacións e non deixarse contaminar por ese ambiente facilón que consiste soamente en criticar.

É nestes momentos cando hai que reflexionar sobre a importancia da acción positiva da economía solidaria e o desenvolvemento local comunitario, que a través das súas experiencias en todo o territorio español e no ámbito internacional, vai construíndo alternativas e esperanzas realistas onde as persoas en tanto que individualidades, son capaces de analizar, pensar, opinar, xulgar, decidir e comprometerse en grupo xunto a outras persoas para buscar, xerar e achegar experiencias que sexan o xerme dunha sociedade mellor para todas as persoas.

As persoas que cremos que este tipo de economía e de desenvolvemento é posible e necesario, tamén pensamos que non basta co nome para obrar o cambio, xa que as palabras non bastan e hoxe en nome do ben común se expolia e se rouba descaradamente á poboación. Son os feitos, os xestos, as experiencias que máis aló do título deben reunir unha serie de condicións para que sexan unha ferramenta eficaz contra o saqueo xeneralizado ao que estamos a asistir. Entendemos que para que as experiencias sexan realmente construción de alternativas, teñen que conter en si mesmas, unidas ao mesmo tempo, as dimensións económica, política, cultural, social, ética e espiritual.

  • É dicir experiencias economicamente viables e sustentables;
  • politicamente democráticas, participativas, e tecedoras de redes onde as persoas sintan que pertencen e contrólanas elas mesmas;
  • culturalmente favorecedoras dunha práctica de pensamento libre e crítico, estímulo do gusto por saber e da investigación permanente;
  • socialmente próximas, alcanzables, flexibles, onde se promove a asunción de responsabilidades e se esté preocupado/a por chegar á poboación máis desfavorecida que acumula dificultades de todo tipo;
  • eticamente atenta a vivir os valores positivos que favorecen a fraternidade dos veciños/as, a igualdade de oportunidades e a actitude de respecto á opinión dos demais, á diversidade e a liberdade de opcións dentro do ben común interpretado e consensuado por todos e todas;
  • espiritualmente capaces de dar un sentido transcendente a todo o que se fai, máis aló do puramente material, procurando a dignidade das persoas por encima das cousas sabendo que o que se constrúe ten sentido para o avance de toda a humanidade, máis profundo que a simple visibilidade das aparencias.

Logo, que achega a economía solidaria e o desenvolvemento local comunitario a este sistema dominante de saqueo e espolio en nome do ben común? Imos ver algúns exemplos.

– A transparencia e os fins sociais das finanzas. Nas nosas experiencias de finanzas éticas, solidarias e alternativas (como poden ser COOP 57 ou FIARE) onde todo o mundo que pon un euro sabe onde están todos os euros de todos, a quen se prestou, en que condicións, e seguros que foi para un proxecto con dimensión social, ética e solidaria. E calquera pode saber todo iso sen esperar a unha asemblea anual.  Nas diversas entidades de economía solidaria que garanten o emprego a máis de sete mil persoas (onde participan ademais outra cantidade similar de persoas voluntarias), as contas son transparentes, hai informes que se poden verificar por todos os socios e colaboradores, xa sexan cooperativas ou asociacións.

A transparencia das nosas finanzas, as nosas actividades e as nosas avaliacións contrasta coa opacidade que oculta as trampas, as enxeñarías fiscais e os abusos de poder xeneralizados por boa parte dos mandatarios públicos para escaparse do control xeral e da normativa legal implantada por eles mesmos. É evidente que esta transparencia á hora de actuar e de investir o noso diñeiro, non se parece en nada á actuación dos Bancos e Caixas con respecto ao engano a persoas indefensas respecto do investimento nas chamadas “preferentes”, ou nos desafiuzamentos a partir das hipotecas abusivas.

– A poboación implícase no financiamento para xerar emprego/traballo, dado que as nosas empresas xeran esas oportunidades a través do propio investimento dos traballadores socios e colaboradores. Nestas empresas planifícase, decídese e asúmense os riscos de maneira democrática e colectiva, coa suficiente información como para saber o que se asume ao decidir. Nestas empresas ademais, en moitos casos favorécese a inclusión de persoas con dificultades que dificilmente serían acollidas en empresas  “convencionais”.

Certamente isto non ocorre coa política económica á hora de aplicar os investimentos públicos (diñeiro que puxemos todos a través dos nosos impostos), que poderían utilizarse en traballos para a mellora dos servizos públicos de toda a poboación, especialmente para aquelas peor atendidas e máis abandonadas nas periferias urbanas e nas zonas rurais máis apartadas, senón que se están destruíndo empregos pola deterioración dunha política económica, que non dinamiza a actividade económica que responda á satisfacción das necesidades da poboación, nin favorece así un mercado interior tal e como por exemplo fixo Brasil (que é o país que menos sufriu a chamada crise financeira internacional).

E todo isto, á vez que se inviste en grandes negocios que unha vez saneados con fondos públicos privatízanse e pásanse a amigos que logo devolverán os favores (léase Telefónica, Satélite Hispasat, partes máis rendibles das actividades de hospitais públicos, ou partes das actividades de Renfe que tamén expropiou hai anos terreos privados en nome dos intereses públicos, ou a construción dalgúns aeroportos que non se utilizan, ou obras de arte que se compran sobrevaloradas economicamente para favorecer negocios de amigos e familiares de mandatarios públicos e un longo etcétera de abusos e despropósitos…).

– O respecto á Natureza e o sentido “do común” no uso dos recursos para producir aquilo que é necesario e non aquilo que supón un malgasto.  A nosa experiencia de empresas de reciclaxe que ademais de xerar emprego, son culturalmente portadoras, na práctica, do respecto pola natureza, como aliada imprescindible para ter unha vida sa… e non como un recurso máis a explotar e destruír con tal de que deixe beneficios aos intereses privados dunha minoría que se cren con dereito a decidir sobre a vida dos demais e do planeta…

Este comportamento non ten que ver coas prácticas da agroindustria que contamina as nosas augas e envelena os nosos chans en aras a unha maior produtividade inmediata pero que hipoteca as nosas terras produtivas para o futuro moi próximo. As nosas experiencias tampouco teñen nada que ver co “fracking” que contamina as augas do subsolo baixo o pretexto incerto e moi pouco probable de procurarnos unha independencia enerxética de países estranxeiros, ademais de custarnos investimentos millonarios do erario público.

– O sentido da propiedade colectiva ao servizo do ben común e do desenvolvemento da contorna. Nas empresas de economía solidaria os bens materiais son instrumentos para o crecemento das persoas e a comunidade ou colectividade e téndese a minorar as desigualdades entre a poboación, dando prioridade aos máis desfavorecidos e non a unha acumulación en mans duns poucos para facer negocios á conta dos demais…

As nosas experiencias son as de empresas e entidades comprometidas coa poboación da súa contorna, elaborando plans de desenvolvemento cultural, democrático e participativo, plans de mantemento dos servizos públicos e de xeración de emprego e de renda para a poboación, co fin de chegar a fin de mes con menos abafos económicos e con máis satisfaccións: bancos do tempo para pagar con tempo os servizos que non podes pagar cos ingresos económicos que se teñen, o troco directo de servizos mutuos ou de bens materiais que conveñen a ambas as dúas partes, as moedas sociais que permiten adquirir servizos ou consumir bens necesarios dentro dun circuíto propio da contorna, facilitando o intercambio de tempo, saberes ou medios que cada persoa dispón… Todas elas son diversas formas de achegar ao veciño/a, cidadán/á, as decisións sobre o consumo e a produción en función das súas verdadeiras necesidades e as de todas as persoas do territorio.

Nos pobos, os veciños conservaron as terras, a auga e o aire durante séculos e repararon cos seus medios os danos dos seus edificios e monumentos que consideraban seus: coidaron a igrexa, o cemiterio, os xardíns, etc. Con todo os mandatarios públicos de ámbitos máis amplos, especialmente os máis afastados ignoraron estas realidades humanas, abarcables e satisfactorias para o crecemento das persoas, que facilitaban a convivencia e o exercicio da responsabilidade política, cultural e económica e defenderon os intereses do mercado económico anónimo e global, que manipulado a distancia por intereses alleos á poboación, non pensa na saúde dos veciños, nin no desenvolvemento da cultura, nin na preservación da Natureza para o ben de todos, senón na rendibilidade financeira inmediata en detrimento da poboación.

Neste sentido, o Goberno acaba de dar unha volta de porca máis a este despropósito coa recente lei aprobada o pasado 27 de decembro sobre “racionalización e sustentabilidade da Administración Local”, onde buscan apropiarse dos bens comunais, é dicir de propiedade colectiva dos veciños, a través dunha manobra que pode ser “legal” oficialmente pero “ilexítima”. Porque pretende usurpar aos veciños o dereito a decidir sobre os bens comunais aos que ninguén, salvo os propios veciños ten dereito, e ademais busca o desapego dos veciños ás decisións políticas e económicas dos seus territorios que coñecen mellor que ninguén. Con esta lei o que queren conseguir é que os pobos se convertan en paisaxe e os veciños en figuras decorativas como as dun Belén de Nadal que pasivamente serven para adornar.

De aí a importancia de continuar coas experiencias de economía solidaria e de verdadeiros plans de desenvolvemento local onde os veciños podamos exercer as nosas responsabilidades de maneira solidaria, tanto na economía, como na política e no social, crecendo en todas as nosas dimensións culturais, éticas, físicas, estéticas, afectivas, relacionales e espirituais.

Fonte: Blog Idearia

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: