Economía social e software libre: dúas patas para unha sociedade aberta

As empresas réxense por dous principios: explotación e acumulación. O software libre propón un modelo de repartición permanente e beneficio común.

Cando pensamos en capitalismo, pensamos na dicotomía capital-traballo, onde as que se enriquecen é porque traballan e as que se empobrecen é por vagas. En realidade isto é un mito e como todo mito só responde a unha necesidade disciplinadora do grupo que detenta o poder. Non é casual que todos os modelos erixidos polo capitalismo desde Ford a Jobs-Gates sexan persoas de orixe humilde que empezaron nun garaxe e terminaron posuíndo monopolios multinacionais. A mensaxe é clara, traballa como elas e terás a súa fortuna.

A realidade é outra moi diferente. Moitas persoas a diario quedan alienadas laboralmente pero non fan fortuna ao longo da súa vida. Facer fortuna ten que ver estritamente con entender os mecanismos financeiros do mercado. Recoméndolles ver tres películas destes tempos «O lobo de Wall Street», «Jobs» e «A rede social», nas tres poden ver que o que diferencia a estas persoas do resto e as fai inmensamente ricas non é o seu traballo, senón a súa total falta de escrúpulos para manipular e esnaquizar ás súas adversarias.

Por esta razón unha capitalista para enriquecerse necesita o «control total» (Hilferding), para exercer o poder da explotación e da acumulación, para poder exercer plenamente estes poderes necesita da ausencia de leis ou de leis que prioricen a propiedade privada por sobre o ben común.

Sen cambios, a pobreza seá unha enfermidade crónica

O nó gordiano da produción da pobreza atópase no capitalismo financeiro. Mentres o capital financeiro non sexa regulado e fortemente cargado impositivamente, para poder con ese capital recuperado salvagardar o ben común e indemnizar os danos producidos no social e ambiental, a pobreza será unha enfermidade crónica. Un virus producido por unha minoría en prexuízo dunha maioría.

Moitas veces fálase de países pobres ao referirse a países do bloque africano ou latinoamericano ou asiático, o que é un engano, unha neolinguaxe onde se subverte o significado. Estes non son países pobres, son países saqueados, explotados de maneira crónica para financiar e manter aos países «ricos». É o mantemento do colonialismo con formas máis humanitarias.

É case unha broma de mal gusto informarse da misión estadounidense en África para vacinar e organizar novas formas de cultivo financiadas pola Fundación Belinda e Bill Gates xunto coa Funadación Rockefeller, e ler no mesmo periódico, os investimentos destas «filántropas» no mercado dos agroquímicos, a farmacoloxía, a construción, os OXM [organismos xeneticamente modificados] e máis adiante os seus vínculos cunha empresa como a Black Water que vende servizos militares ao mellor ofertante e sospéitase que vende armas aos grupos guerrilleiros e paramilitares de Africa e América, triangulando coa Defensa estadounidense. Todo un círculo de impunidade para o saqueo e a acumulación, que é imposible deter se non logramos independizarnos da globalización como paradigma do capitalismo.

Para lograr esta independencia hoxe contamos con dúas armas en pleno desenvolvemento -pero moi maduras- como son o hacktivismo impulsado polas ferramentas do software libre e o concepto de economía social e solidaria, impulsado polas organizacións sociais urbanas, campesiñas e de pobos orixinarios.

Para ter claridade partamos de dúas preguntas fundamentais, Podemos estruturar unha bagaxe teórica con valores que repudien a competitividade, rendemento e o beneficio? Podemos construír sociedades con todos os avances tecnolóxicos e á vez manter a sustentabilidade?

Primeiramente deberiamos entender que as sociedades se basearon na zizoxénese, eran sociedades que se baseaban na cooperación e a solidariedade, reducindo o conflito á súa mínima expresión. Por iso eran primordiais os consellos matriarcais ou de anciáns nas sociedades primitivas, que resolvían os conflitos entre pares. Cooperativas Software libre 1

Agora esta zizoxénese non se atopa presente na estrutura política e económica do noso mundo. Os mercados son preponderantemente cismoxenéticos, basean a súa estrutura no conflito e a competencia. Isto trasládase aos sistemas educativos e de entretemento para enxalzar á gañadora, á triunfadora, á competitiva. Cando en realidade os beneficios carrexados ao ben común por este tipo de persoas son practicamente nulos. En realidade explotan buracos tecnolóxicos e tecnoloxías apropiadas para enriquecerse, crear a necesidade e acrecentar a súa acumulación de capital, moitas veces inclusive crebando a mesma ética capitalista.

Xa non se compran sementes para producir alimentos, seméntase para producir rendemento e acumular capital

O problema fundamental da estrutura cismática é que abandonou o concepto de intercambio onde o diñeiro era unha representación do valor de algo, para ser transformado en obxecto-diñeiro. Hoxe xa non é importante o valor en si, senón a posesión dese capital acumulado. Xa non se compran sementes para producir alimentos, seméntase para producir rendemento e acumular capital, xa non se fan medicamentos para curar á xente fanse produtos para unha elite que o poida pagar. Polo que se para conseguir maiores ganancias unha empresa debe corromper a democracia, destruír a vida de miles de persoas botándoas dos seus empregos e as súas terras farao porque ningún fin é maior que o diñeiro. A democracia e a vida transfórmanse en fins insignificantes ante o incremento das súas insultantes ganancias. Se pola contra as prioridades do mercado fosen a vida e a democracia, non os corrompería e buscaría consensos que somen ao ben común. Este é o nó da problemática.

Neste momento coa axuda das correntes de pensamento xurdidas da filosofía do ben común, o software libre e o biohacktivismo púidose definir cientificamente o concepto de valor, os obxectivos  e os medios financeiros, podendo aseverar que o sistema autoengaiolouse dentro do medio que inventou para suplantar o troco: o diñeiro.

economiasocialEntón como zafamos? A resposta é obvia: deixando ao carón os nosos hábitos de consumo, organizándonos en asembleas, comprometéndonos co que queremos para as nosas sociedades.

Un bo inicio sería deixar de criminalizar ás persoas membros das organizacións sociais urbanas e campesiñas. Achegarnos ás súas producións. Axudalas a que constrúan espazos de encontro onde poidan intercambiar os seus produtos e nós acceder a eles, para integralos á nosa economía cotiá.

Temos que romper os nosos lazos de dependencia cos monopolios en todo sentido: alimentación, medicamentos, agricultura, tecnoloxía e converter a nosa economía rexional no eixo da nosa existencia económica.

Hai que lograr unha ruptura coa desigualdade, destruír a obscenidade de que haxa unha fenda igual a 325 soldos mínimos entre o soldo dun operario e o dun xerente na mesma empresa ou que un político gañe 10 soldos docentes pondo como escusa maiores responsabilidades ou xerencias nacionais. En realidade ningunha función é máis importante que outra e certamente dubido que algunha función sexa máis importante que a dun docente ou unha enfermeira. E non quero ser tratado de comunista por expor isto. Porque xa o expuxo Rousseau en «O Contrato Social» e até Maquiavelo no seu «O Príncipe», a falta dunha explicación coherente á continuidade da pobreza non é un problema desta contemporaneidade, a pobreza xa desde tempos antigos non ten máis explicación que a divina.

Como boa defensora da liberdade como valor fundamental da vida humana, creo que só pode considerarse liberdade a aquela que esta limitada pola responsabilidade social. Ser unha coas demais, ser libre se as outras tamén o son. (Iso significa UBUNTU: sabíano? Talvez sexa o único no que coincidimos).

A liberdade autoregúlase coa liberdade das outras e o consenso. Pero a liberdade de mercado necesita dunha liberdade irresponsable que lle permita calquera acción co único fin de lograr maiores ganancias.

Xa hai unha tendencia das economistas liberais a ir cara a unha economía social. O Fundador do Foro Económico Mundial propuxo en Davos que os salarios máis altos non sexan vinte veces superiores ao salario mínimo. O pasado novembro realizar en Suíza un referendo sobre a implementación do chamado Factor12 nas empresas e non foi lanzada pola esquerda, senón polas líderes económicos para que haxa conciencia das diferenzas sociais e o perigo que leva unha pobreza crónica en calidade institucional e social. (En Suíza houbo durante o ano 2013 un referendo en marzo que votou limitar os soldos de xerencia en Factor20 e un referendo en novembro que sacou o 35% dos votos para impor o Factor12).

As empresas e a sociedade deben avanzar cara a unha sociedade de pares, onde as riquezas sexan repartidas de maneira equitativa e o investimento en estrutura de contorna (investimento en vías de comunicación, saúde e educación na rexión de impacto da empresa) das empresas sexan significativas.

Para que unha sociedade avance no seu conxunto necesítase que a súa calidade de ben común sexa alta. A única maneira de erradicar a forma actual de medición do avance dun país é substituíndo o PBI (produto bruto interno) por un índice do ben común que mida non a produción senón o investimento en calidade de vida.

O nó da cuestión é basicamente o problema do diñeiro como fin e non como medio

bonecos-cartosExiste unha ecuación totalmente falsa de que se levo unha vida sustentable debo renunciar aos beneficios dunha vida tecnoloxicamente asistida ou renunciar ao desenvolvemento científico para non pór en risco a vida das cidadás. Iso dista moito da realidade, o nó da cuestión é basicamente o problema do diñeiro como fin e non como medio.

É como cando falamos de software libre e a xente confúndeo con freeware, ninguén dixo que o software libre deba ser gratis, só que se axusta a outro modelo ético onde a prioridade do software é a liberdade da usuaria, o freeware só é software gratis pode ou non respectar esa liberdade. O mesmo dicimos cando falamos de economía social, aquí trátase de buscar as formas onde a investidora viva feliz de maneira sustentable e as súas empregadas igual.

De que esa empresa non arroxe refugallos a un río ou contamine as napas, senón que busque alternativas para convivir co medio ambiente e o nutra. Sempre en todo momento estamos a falar de cambiar a paradigma e as necesidades do común, para lograr unha vida máis libre e máis feliz.

A economía solidaria esta incluída nesta idea como forma de incentivar as economías rexionais, as economías familiares e o desenvolvemento comunitario. A economía solidaria é á economía social, o que o software libre ao software aberto.

Pero se lográsemos que a economía social rexese por lei a nosa economía e o software libre fose a plataforma informática do público, as portas dun goberno aberto estarían abertas de forma permanente e poderían convivir a sociedade democrática e as comunidades nun consenso permanente.

Fonte: www.mdzol.com

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: